De grenzen van mijn bestaan

Marit nog geen reviews 270x Bekeken

Vorige Volgende

Beschrijving

Persoonlijk verhaal / creatieve non-fictie

Een eerlijke en beeldende tekst over een ziekenhuisopname, mededogen en de zoektocht naar rust. Geschreven voor een meisje met bipolair, gedeeld met toestemming.

De grenzen van mijn bestaan

Of hoe rust soms gevaarlijk dichtbij voelt.

Daar zat ik dan… op de stoeprand. Misschien stonden de sirenes van de ambulance wel aan, dat weet ik niet zeker – ik had mijn koptelefoon op.

De ambulancebroeder kwam naast me zitten en keek me aan. Medelijden in zijn ogen. Ik haatte dat altijd: medelijden.

Ik werd vastgebonden aan de brancard en een infuus werd in mijn arm geprikt. Zo reden we met spoed naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.

Ik vroeg me af: wat is hier nou eigenlijk gebeurd? Maar dat wist ik al. Een heel pakje lithium dat op dat exacte moment werd opgenomen in mijn bloed – dát gebeurde hier.

In het ziekenhuis stonden de artsen te overleggen.

Moet ze actieve kool drinken?

Nee, dat bindt niet aan lithium.

Moet haar maag worden leeggepompt?

Nee, de pillen zijn te groot, dan stikt ze.

De conclusie: ik moest het maar afwachten, tot ik het zelf zou uitbraken. Ondertussen sloten ze me aan op een infuus – toch wel handig dat ze die alvast in de ambulance hadden geprikt.

Die avond heb ik alles eruit gekotst. Ik moest nog wel 24 uur blijven ter observatie – mijn hart en nieren konden het begeven. Ik moest zelfs ondertekenen dat ik gereanimeerd wilde worden, stel dat…

Al lijkt dit allemaal misschien enorm eng, zo voelde het niet. Naar was het zeker, maar ik was niet alleen.

Toen ik hoorde dat ik 24 uur moest blijven, belde ik een vriend. Hij had mijn reservesleutel en kon de kat eten geven en mijn spullen brengen. Ik ging ervan uit dat hij alleen mijn spullen zou afgeven. Uiteindelijk bleef hij van negen uur ’s avonds tot één uur ’s nachts.

Hij kwam naast me zitten en maakte grapjes. Niet over mij – gewoon, zoals hij altijd deed.

Eerst begreep ik niet hoe hij zo kalm kon blijven. Pas later besefte ik dat hij me aan het afleiden was. Van de piepende hartmonitor. Van het druppen van het infuus. Van de artsen die steeds in- en uitliepen.

Ik blijf hem daar altijd dankbaar voor.

Na 24 uur werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. Ik had geluk – geen blijvende schade.

En toen begon het nadenken.

Ik wilde niet dood. Dat heb ik eigenlijk nooit echt gewild.

Wat was het dan?

De zoektocht naar rust.

Dat was het.